Zmiany po urodzeniu dziecka

Będąc w ciąży zastanawiałam się jaką będę mamą. Nigdy wcześniej nie miałam styczności z niemowlakiem, a co dopiero z noworodkiem.


W związku z moimi obawami, czy sobie poradzę z taką kruszynką czytałam mnóstwo artykułów. W czeluściach internetu można trafić naprawdę na sprzeczne informacje, dlatego wybierałam bardziej naukowe blogi, które podają w źródłach opracowania naukowe, publikacje itp. Na początku czytałam mnóstwo o karmieniu piersią, następnie pielęgnacja noworodka, później czytałam wszystko o wyprawce, o przebiegu ciąży, próbowałam przygotować się na wszystko - lubię przygotowywać  się do każdego "wyzwania" (wtedy jestem spokojniejsza), dlatego też spędzałam mnóstwo czasu na nauce i zapamiętywaniu najważniejszych kwestii związanych z zagadnieniem macierzyństwa. Spędzałam (dosłownie) godziny na oglądaniu na youtube filmików jak przebrać noworodka, jak ubrać noworodka, jak wykąpać noworodka, jak zmienić pieluszkę noworodkowi... Oglądałam dosłownie wszystko. Chłonęłam wiedzę i tylko czekałam na Kamila aż wróci z pracy i lawinowo opowiadałam mu, czego ja się dzisiaj dowiedziałam (teraz trochę mu współczuję....). Byliśmy jedyną parą w szkole rodzenia, która przychodziła z notatnikiem i notowaliśmy wszelkie rady jakie przekazywała nam położna.
Po porodzie przez najbliższy czas nieco zwariowałam przez baby blues. Baby blues przytrafia się 80% kobietom więc spodziewałam się, że trafi też na mnie. Dzięki Bogu za wspaniałego męża, bo bez jego wsparcia szczerze nie wiem czy bym tak szybko się ogarnęła.
Co mam na myśli mówiąc, że zwariowałam? Przytoczę jeden przykład i myślę, że zrozumiecie o czym mówię - W trakcie karmienia Tomka kichnęłam na niego, następne pół godziny szukałam informacji czy może przez to zachorować.
Czyli jak widać mocno obawiałam się czy dam radę być mamą przez wielkie M. Nie chciałam być madką, chciałam być cudowną i opanowaną mamą ale i spełnioną świadomą swojej wartości kobietą.


Jakie zmiany zachodzą po urodzeniu dziecka, co zmieni się po urodzeniu dziecka, zmiany u kobiety po porodzie



Co odkryłam w sobie po urodzeniu dziecka?


Niedawno minęło dziewięć miesięcy od kiedy Tomek jest na świecie. Co odkryłam przez ten czas?
Wzrost poczucia własnej wartości jest wprost proporcjonalne do wzrostu Tomka (czasem oczywiście zdarzają się momenty, że wątpię w swoją siłę, niekiedy przez słowa bliskich, ale wtedy przychodzi z pomocą mąż, rozgania rozbrykane towarzystwo, a ja na nowo odzyskuję radość z bycia mamą). Na początku, po porodzie musiałam się zaaklimatyzować, odnieść się do nowej sytuacji, jakoś wszystko to ogarnąć. Trochę błądziłam we mgle, trochę rozmyślałam nad (jak się później okazało) pierdołami. Trwało to kilka tygodni. Sinusoida uczuć i samopoczucia - typowy baby blues. Po baby blusie każdego dnia czuję się co raz lepiej w roli mamy. Każdego dnia widzę uradowanego, śmiejącego się do mnie Tomka i cieszę się, że jakie to ja mam szczęście, że mogę spędzać z tym chłopcem cały mój czas. Cieszę się, że to ja mogę go całować po całej zadowolonej buźce bez żadnych oporów. Sama sobie zazdroszczę, że to ja i Kamil mamy monopol na te wszystkie obślinione buziaczki od Tomka.

Stałam się bardziej pewna siebie. Jest coś czego nie mogę do końca określić ani sprecyzować, po prostu - stałam się bardziej twardą babką.

Jestem odważniejsza. Kiedyś nie do pomyślenia było łamanie swojego strachu. Teraz łatwiej wykonuję rzeczy, których wcześniej się obawiałam. Jednym zdaniem - mam tę moc!

Jestem wielozadaniowa. Wcześniej też byłam, ale nie aż w takim stopniu. Jednocześnie robię kilka rzeczy i nie sprawia mi to większego problemu. Czasem mam wrażenie, że z dzieckiem na rękach jestem w stanie ogarnąć więcej niż bez dziecka.

Jestem bardziej zorganizowana i efektywna w działaniu. Jest to spowodowane tym, że jak Tomek ma nieco lepszy nastrój i może sam się zająć sobą to bardzo szybko skupiam się na wykonaniu zadania. Im szybciej wykonam daną czynność tym lepiej, a napędza mnie do działania to, że nie wiadomo, kiedy Tomkowi znudzi się zabawa z samym sobą - do perfekcji opanowałam jazdę w skarpetkach po kafelkach - tak jest szybciej ;)

Staram się zawsze mieć plan B. Posiadając dziecko i robiąc jakiekolwiek plany zawsze biorę pod uwagę, że część rzeczy, które chciałam zrobić po prostu nie wypali. Dziecko może nagle wymagać zmiany pieluszki (albo i całego odzienia), może być głodne albo marudne. Zawsze przez zaplanowaniem czegokolwiek zadaję sobie pytanie: a co jeśli? (Dlatego początkowo na dwudniowe wyjazdy musieliśmy zabierać bagażnik dachowy, bo okazywało się, że pojemność naszego samochodu nie była wystarczająca na rzeczy Tomka...)

Jestem bardziej cierpliwa. Wcześniej najchętniej chciałam "tu i teraz", obecnie nie przeszkadza mi chwila oczekiwania.

Czuję się bardzo kobieca. Szybko wróciłam do formy sprzed ciąży (pilates) i jestem z tego dumna. Mam małego bobaska, a mogę wskoczyć w szorty czy w obcisłą sukienkę i wiem, że wyglądam dobrze.


Czy posiadanie dziecka obudziło we mnie jakieś negatywne cechy charakteru?


Być może tak. Stałam się bardziej waleczna, kiedyś potrafiłam przyjąć uwagi bez słowa a później je analizować co zrobiłam źle lub co zrobiłam nie tak. Teraz jeżeli ktoś zwraca mi uwagę (która de facto jest mi do niczego nie potrzebna) lub wchodzi z butami w życie mojej rodziny to jestem w stanie słownie rozszarpać tą osobę.
Kolejną rzeczą jest to, że jestem już przyzwyczajona do wykonywania kilku rzeczy jednocześnie i łapię się na tym, że tego samego oczekuję od innych. Wciąż z tym walczę i dobrze, że nabyłam dodatkowe pokłady cierpliwości :)



zmiany po urodzeniu dziecka, zmiany w kobiecie po porodzie, zmiana charakteru po porodzie


Myślę, że każda kobieta po urodzeniu dziecka przechodzi pewną metamorfozę. Wydaje się to zupełnie naturalne. Nie uważam siebie za jakąś superbohaterkę, która posiada dziecko więc wszystko jej wolno.  Mimo tego, że część moich cech charakteru się nieco uwydatniła, to staram się być "normalną" matką jak i znajomą, przyjaciółką czy siostrą. Jednak nie mnie to oceniać ;)

Teraz pytanie do Was :) Odkryłyście w sobie jakieś ukryte cechy charakteru?





12 komentarzy:

  1. To wszystko co piszesz jest bardzo naturalne. Trzeba pamiętać jednak, że jesteś też sobą, człowiekiem mającym potrzeby i odrębny byt.

    OdpowiedzUsuń
  2. Oj ja sama dużo czytałam mimo, że mam w koło dzieci i sama mam pedagogiczne wykształcenie. Z perspektywy czasu myślę, że najważniejszy jest nasz instynkt. To co wyczytamy i co nam się wyda sensowne często weryfikuje nasz stres, zmęczenie, czy humory dziecka. Dobrze jest zachować zdrowy rozsądek i przede wszystkim być wyrozumiałym dla siebie i dziecka :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja w takich sprawach stawiam na blogi kobiet, które przechodziły cięże i są mamami :) Na swoich doświadczeniach lepiej opowiadać innym a nam - przyszłym mamom - lepiej się robi jeżeli wiemy, że ktoś przechodził przez coś, miał takie objawy i co zaczęło się zmieniać jak dziecko przyszło w końcu na świat. Dziecko jest ważne i każda mama będzie starała się opiekować i troszczyc zawsze i wszędzie, ale nie możemy zapominać o swoich potrzebach. Obserwuje Kochana! :*

    OdpowiedzUsuń
  4. Dziecko zmienia wszystko :) Bardzo fajny wpis

    OdpowiedzUsuń
  5. Czując Twój wpis przypomniała mi się moja pierwsza ciąża 4lata temu☺ teraz jestem w kolejnej i bogatsza o doświadczenia, także wiem o czym piszesz😊

    OdpowiedzUsuń
  6. z cierpliwością u mnie dalej ciężko (nawet syn niezbyt "pomógł"), ale wielozadaniowość to jest coś, z czego jestem najbardziej zadowolona, odkąd jestem mamą <3

    OdpowiedzUsuń
  7. Zawsze jest ta ciemna i jasna strona urodzenia dziecka. Mam to przed sobą, ale też obawiam się, że to będzie wielka zmiana dla mnie :) Pozdrawiam:*

    OdpowiedzUsuń
  8. Dzieci to nie lada wyzwanie, sama ich jeszcze nie mam, ale już nie raz zastanawiałam się czy bym dała radę. Pozdrawiam ;)

    OdpowiedzUsuń
  9. Myślę, że odkrywamy siebie przez całe życie. Wydarzenia przełomowe, takie jak poród, pomagają nam w poznawaniu siebie ale też zmieniają. Właśnie jestem na etapie przygotowań - czytam, chodzę na spotkania z położną. Podobnie jak Ty chcę wiedzieć jak najwięcej :) Jednak to jest wiedza poradnikowa i przewiduję, że mój bobas nie raz mnie zaskoczy i w pewnych sprawach trudno mi będzie znaleźć rozwiązanie :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Albo ja jestem dziwna, albo to świat wariuje. Kiedy byłam w pierwszej ciąży, nie kupowałam TOP poradników z empiku, nie czytałam o tym jak przeżyć ciążę, poród, okres niemowlęcy i generalnie jak dać radę do osiemnastki. Wzięłam wszystko intuicyjnie i jak się okazało bez problemu poradziłam sobie z "obsługą" własnego dziecka. Ale jeżeli zdobyta wiedza kogoś uspokaja, to oczywiście lepiej wybrać tę drogę. :)

    https://kobietadozadanspecjalnych.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  11. Ile ja mądrych artykułów przeczytałam przed pierwszym porodem to głowa mała. Szkoda tylko że artykuły rzadko kiedy przekładają się na życie. Macierzyństwo mnie zaskoczyło i momentami przerosło, ale dałam radę i teraz wiem, że drzemią we mnie niezbadane moce

    OdpowiedzUsuń
  12. MOja rasa by die zwariować - jak najmniej czytania bzdur w internecie, a juz na pewno "mądrości" na forach! Mama dwójki:)

    OdpowiedzUsuń

Copyright © 2014 Mama i Tata w Trójmieście , Blogger